Αντίο μπαμπά.

Πατάω τα λουλούδια,
Πατάω την άνοιξη που ήρθε και θα φύγει.
Χωρίς εσένα.
Ανόητες εικόνες, άνιαροι άνθρωποι
ασήμαντες καταστάσεις,
έφυγες.
Δεν ξέρω που να ψάξω για να σε βρω.
Στον αέρα, στην θάλασσα;
Στα μάτια μου;
Αχ τα μάτια μου...
Τόσο πολύ στα δικά σου μοιάζουν,
γεμάτα χώμα και δύναμη
αγάπη και καλοσύνη
ζεστή γλυκύτητα.
Έφυγες.
Δεν θα ξαναέρθεις;
Η σιωπή καλύπτει θαρρώ,
την χροιά της φωνής σου.
Έφυγες.
Και το μόνο που άφησες πίσω σου
είναι εμένα και την θύμηση σου.

When you're gone.

Το πρώτο μου ποιήμα:Σκοτάδι~

Το σκοτάδι, το μαγεμένο μου όνειρο.
Σκιές δεν υπάρχουν,μόνο σκέψεις.
Σαν να χάνομαι μέσα σε αυτές.
Μέσα στο σκοτάδι και στις σκέψεις.
Ποια η διαφορά;
Το ένα πιο σκοτεινό από το άλλο.
Οι αναμνήσεις των σκέψεων μου με πληγώνουν.
Με κάνουν να μην φοβάμαι το σκοτάδι.
Σαν πως μες στο σκοτάδι δεν γεννιόμαστε;
Σαν πως το νόημα της ζωής δεν είναι να ανακαλύψουμε
την κουκκίδα φωτός;
Το όνειρα σκιές με χρώματα.
Μαύρα χρώματα,χρώματα καρδιάς.
Χρώματα είναι και οι σκέψεις.
Η ουσία είναι να τα καταλάβεις.
Κάθομαι μες στο σκοτάδι.
Σκέφτομαι πως αυτό θα με κάνει να εκτιμήσω το φως.
Κάνω λάθος που ψάχνω να βρω αυτό το φως στους ανθρώπους;
Γιατί το μόνο που έχω αντικρίσει μέχρι τώρα είναι σκοτάδι.

Μην φύγεις,μπαμπά.

 Το να ξέρεις ότι το πιο αγαπημένο σου πρόσωπο δεν θα ζήσει όσο θα ήθελες εσύ να ζήσει πονάει πολύ.Δεν θα ζήσει τις χαρές μου,μα μήτε και τις λύπες σου.Δεν φοβάσαι τον θάνατο.Το βλέπω στα μάτια σου.Πάντα ένα γενναίο λιοντάρι ήσουν μπαμπά.Ένα λιοντάρι που με πάθος αγωνιζόταν για αυτά που θεωρούσε σημαντικά.Μου είχες πει μια μέρα ότι ο καλύτερος θάνατος θα ήταν να πέθαινες για εμένα.Αυτός ο θάνατος σου αξίζει.Με ηρωισμό,όπως με ηρωισμό έζησες όλη την ζωή σου.Το να πεθάνεις από κάτι αφαιρεί όλη την αξιοπρέπεια του θανάτου,μου λες.

 Προσπαθώ να απομνημονεύσω κάθε σου κίνηση.Τα μάτια σου,την ομιλία σου και τον τρόπο που όταν με πέρνεις αγκαλιά αισθάνομαι σαν ένα σπουργίτι που μέσα στην καταιγίδα βρήκε την φωλιά του.Είσαι το στήριγμα μου,πατερούλη.Η μεγαλύτερη μου δύναμη και η μεγαλύτερη μου αδυναμία.Είσαι το μεγάλο μου ιδανικό.Δεν αντέχω ούτε στην σκέψη ότι δεν θα ξαναμυρίσω το άρωμα σου.Η χειρότερη τιμωρία για εμένα θα είναι να θυμάμαι συνέχως το πράγματα που δεν προλάβαμε να κάνουμε μαζί.

 Ακόμα θυμάμαι εκείνη την στιγμή...Την στιγμή που συνειδητοποίησα ότι η μόνη διέξοδος μου είναι τα βιβλία...Και τότε συνειδητοποίσα επίσης πόσο μόνη ήμουν.Ίσως αυτό να είναι επιλογή μου.Παρηγοριά μου ότι κάποια στιγμή και η δική μου η ζωή θα έχει happy end.Όπως στα βιβλία που διαβάζω.Όμως η πραγματικότητα με χτύπησε ξανά, υπενθιμίζοντας μου με απαλή φωνή ότι το happy end πρέπει να το δημιουργήσω μόνη μου & αυτό με φοβίζει τόσο πολύ.